زمزمههای استعفا در ساختمان وزارت جهاد کشاورزی، پس از آنکه مسعود پزشکیان با صراحتی بیسابقه اعلام کرد «وزرا باید خودشان پاسخگوی عملکردشان باشند»، حالا به فریاد تبدیل شده است. این اظهارنظر نشان داد که دولت قصد ندارد هزینههای ناکارآمدی در بخش کشاورزی را به گردن بگیرد. نوری قزلجه، که روزی با تکیه بر کرسی مجلس راهی دولت شده بود، اکنون در میان تقابل پاستور و بهارستان تنها مانده است؛ جایی که نه رئیسجمهور او را گردن میگیرد و نه مجلسیها تمایلی به تمدید اعتبار او دارند.
یکی از شوکهای سیاسی اخیر، نوع مواجهه مسعود پزشکیان با عملکرد نوری قزلجه بود. در حالی که انتظار دفاع تمامقد دولت میرفت، لحن و محتوای سخنان رئیسجمهور نشاندهنده نوعی فاصلهگذاری معنادار بود. این رویکرد، عملاً «به گردن نگرفتن وزیر» را نشان میدهد و بیانگر آن است که پاستور تمایلی ندارد هزینههای ناکارآمدی در حوزه امنیت غذایی را به پای کل کابینه بنویسد. سخنان روز گذشته پزشکیان، عملاً چراغ سبزی به منتقدان بود و تاریخ انقضای سیاسی وزیر را فرارسانده است.
دلیل اصلی رویگردانی رئیسجمهور به عملکرد «ضعیف و فاقد استراتژی» وزیر بازمیگردد. آشفتگی در بازار کالاهای اساسی، به ویژه نوسانات شدید قیمتی در بازار گوشت و مرغ، سوءمدیریت در خرید تضمینی گندم و تأخیر در پرداخت مطالبات کشاورزان، تنها گوشهای از کارنامه اوست. به ویژه، ناتوانی وزیر در مدیریت زنجیره تأمین نهادههای دامی که مستقیماً باعث پرواز قیمتها شد و عدم هماهنگی با بانک مرکزی برای تخصیص ارز، پاشنه آشیل او بوده است.
با توجه به فشار مجلس برای استیضاح و نارضایتی عمومی، نوری قزلجه در موقعیت «مات» قرار گرفته است. راهروهای پاستور و بهارستان از سه جریان عمده برای مدیریت این بحران زمزمه میکنند: ۱. بازگشت مدیران اجرایی باسابقه برای آرام کردن سریع بازار؛ ۲. معرفی فردی با سابقه صنفی برای ترمیم شکاف با کشاورزان؛ یا ۳. انتصاب سرپرست موقت تا دولت فرصت رایزنی برای معرفی گزینه نهایی را داشته باشد. شکست وزیر ثابت کرد که امنیت غذایی کشور به «سیاستگذار» نیاز دارد، نه صرفاً «سیاستمدار».
